Shitstorm! - Vol. I

So, yeah I decided to write. I spend last few months with a great curiosity for one of the my favorite games, Mass Effect. Because that awesome game series was about the end and that end should be LEGEN-wait for it-DARY. This was what we all ME fans and gamers expected. So what we gain? A good game, NOT awesome, with a shitty end. I'm so fucking glad I didn't buy the game.

For some reasons I wait before play and avoid the spoilers, in the meanwhile some of my friends (including Rose) told me how they were upset.

"Ending sucked!"

"They fucked the game in last 5 minutes! 5 minutes!"

"After DA2 and now with ME3, I totally lost my faith in BioWare!"

"Especially YOU gonna hate the ending and the BioWare more then me!"

Especially me? What the fuck? It can't be that bad, can it? After all of this bad impressions I feel I should hold my expectations low, very low. Because I loved BioWare and their games. I don't want to lose my respect and love to their work. And when I start playing the game I was like, "Wait now, this game is good, man. Good." There were certain scenes made me ALMOST cry. But generally game was weak about relationships, dialogues and feelings, I'll go back to that later.

*SPOILERS BELOW FOR ALL MASS EFFECT GAMES*

I always talked about between peace the Quarians and the Geth in the game. I found EDI very interesting. I can talk like I'm Commander Shepard, now. Don't think I lost myself in a game, because I know what is reality and what is not. The reason of playing ME, and several other games is that you can feel the game and the story. Reactions of the character is reactions of the gamer (you don't say?!). I could choose the "Get rid of that thing!" option for EDI when Cerberus upload her to Normandy. But as Shepard and the gamer I knew the dangers of AIs and Cerberus from first game and still take the risk and answer with humor, "Joker gonna so much hate this."

As Shepard we found Legion (I'm using "we" instead of "I" because I'm referring generally gamers not just myself). Legion showed us how the Geth were different from what we think. We help him to rewrite/destroy the heretics. When Tali and Legion fight each other for data we show them there were a greater threat and both Quarians and Geth can't always be in fight each other.

When we finished the Shadow Broker DLC we have a chance to read lots of thing, including conversation between Legion and EDI. Even AIs have their own ways to understand each other and organics.

In ME3, EDI gain a body. She and Joker started a relationship, as an organic and a synthetic life forms. It was humorous, interesting and hopeful for the future of the both life forms. EDI experienced to have a humanoid body. Analyzed almost everything she read, heard about human nature. Asked questions about them, when we answered all of her questions with patience and understanding she decided to re-write her own programing with specific priorities. This was the her way of evolve. She was like a little child with full of curiosity and desire to learn.

When we met Quarians and the Legion again, we see how the Geth worried from destruction and for their survival they even choose to be a tool to the Reapers. As a Shepard-Commander we enter the virtuality of the Geths and saw their memory records. When they created to serve by Quarians they were like children. Curious and eager to learn, like EDI. They asked a question but despite the gaining a proper answer they were forced to shut down and destroyed. Few Quarians tried to protect them and Geth refuse that protection for the sake of that Creator. They tried to surrender but terrified Quarians killed their own people when they aiming to Geth. When Quarians escaped from their "homeworld," Geth do not followed them, there was no reason to follow and wipe out from entire Quarian Race. They become caretakers of the Rannoch.

Legion hide his plans and some infos from us. His reaction was childish, he and Geth were afraid even they didn't know the meaning. They don't want to be non-existed. With our permission Legion sacrifice himself and referred himself as "I" instead of "we." He became an only one person and a unit who had a soul. After that all Geth have their own knowledge and personality, separated from united network. Finally there were peace between Geth and the Quarians. This was their chance to redeem themselves and understand each other. Geth welcome the Quarians to the Rannoch, helped them to rebuild. This peace was the hope of how Organic and Synthetic Life can be together.

Javik said "We organics have no idea about how we were created, it is a mystery. Above all, machines know the reason they were created. They serve a purpose while we search aimlessly for ours. In their eyes, organics have no reason to exist." He was wrong, synthetics' purpose aren't different from us. For finding our purpose we will search, read, talk, analyzed the life and the events all around us. This is same for the synthetics, too. We will evolve to a greater generation with what we learn and experienced, also synthetics will evolve with upgrading their program if we give them a chance how to learn. We are all machines, some of us more soft and fleshy then others. But basically all of us have a program in their brain. And we called it social consciousness, my ass.

Eventually we convinced the TIM for doing the right thing or we killed him in progress. Regardless, we reach our purpose, we do everything we can and fell unconscious. We should go to a bar near the sea and watch Mordin, when he performing tests on seashells.

"Look Shepard, seashells!"

Doodle by me.

Instead of this we wake up and come face to face a ghost boy who assumes he is the Catalyst and the Citadel was part of his being. He was the one who created all of this and the Reapers was his solution. We talked with him--the hell, I'm just going to copy paste all the conversation here;

Shep: I need to stop the Reapers, do you know how?

Child: Perhaps, they are my solution.

Shep: The solution to what?

Child: Chaos. The created will always rebel against their creators. But we found a way to stop that from happening. A way to restore order for the next cycle.

Shep: By wiping out organic life?

Child: No. We harvest advanced civilizations, leaving the younger ones alone. Just as we left your people alive last time we were here.

Shep: But you kill the rest.

Child: We helped them ascend so they could make way for new life, storing the old life in Reaper form.

Shep: I think we'd rather keep our own form.

Child: No, you can't. Without us the stop it, synthetics would destroy all organics. We created the cycle so that never happens. That's the solution.

Shep: But you're taking away our future. Without future, we have no hope. Without hope... we might as well be machines, programmed to do what we're told.

Child: You have hope. More than you think. The fact you are standing here, the first organic ever, proves it. But it also proves my solution won't work anymore.

Shep: So now what?

Child: We find a new solution.

Shep: Yeah, but how?

Child: The Crucible changed me. Created new... possibilities. But I can't make them happen. I know you've thought about destroying us. You can wipe out all synthetic life if you want. Including the Geth. Even you, part of synthetic.

Shep: But the Reapers will be destroyed?

Child: Yes, but the peace won't last. Soon your children will create synthetics, and then the chaos will come back.

Shep: Maybe...

Child: Or do you think you can control us?

Shep: Huh. So... the Illusive Man was right after all.

Child: Yes, but he could never have taken control... because we already controlled him.

Shep: But I can...

Child: You will die. You will control us, but you will lose everything you have.

Shep: But the Reapers will obey me?

Child: Yes. There is another solution.

Shep: Yeah?

Child: Synthesis.

Shep: And that is?

Child: Add your energy to the crucible's. Everything you're will be absorbed and then sent out... The chain reaction will combine all synthetic and organic life into new framework. A new... DNA.

Shep: I... don't know.

Child: Why not? Synthetics are already part of you. Can you imagine your life without them?

Shep: And there will be peace?

Child: The cycle will end. Synthesis is the final evolution of life. But we need each other to make it happen. You have a difficult decision. Releasing the energy of the crucible will end the cycle, but it will also destroy the mass relays. The paths are open. But you have to chose.

(I'm leaving the rest of this to my Shepard, I'm sure she can explain much better then me.)

"BULLSHIT!! I re-unite the Geth and Quarians. I make them understand each other. I listen and answer every questions of EDI and Legion with patience, understanding and trust like a parent figure. Every children rebel against their own parents and in the end all of them see the truth about life and growing up. WITHOUT you to help three hundred years ago Geth already let the Quarians run away from Rannoch. Geth DID NOT follow them for destruction. They refuse the wiping out from the entire race!

I'm not fucking afraid from dying for the sake of the damn galaxy. But if I get rid of the all synthetic life forms in the future organics will create them again, like you said. Nothing will be changed.

I don't want to control the Reapers, it is not a solution just an another delay of a massive destruction. Because you can create another Reaper-like life forms for wiping out the organic and try to restore the cycle shit. And how the hell I will know you're not trying to indoctrinate me, too?

And synthesis? Hell NO! I'm not gonna sacrifice myself for that bullshit. Even I sacrifice myself for it there will be no gain. All life forms became a free-rider. Unless they not work, not fight for it. Nobody will be grateful if you just give them to the suddenly gifted final evolving synthesis stage. They will not question it, they will not work for it, they will not understand the meaning of it and sacrificed lives in this way. And in some point they will create something else because evolving will NEVER ends. And you gone mad again, saying things like 'Chaos there is we must wipe out all of them!' FUCK. YOU. With all the difference species and ideas, galaxy is in chaos even without synthetics. But there is harmony in that damn chaos. Even chaos has its own order. Despite all of these things if we, if I wipe out the all synthetic life then we will never be able to evolve and earn to that synthesis stage.

And what the hell 'it will also destroy the mass relays'? If they will be destroyed then all the civilized galaxy races will be trapped in the Sol System. Except few species how all of them stay alive in the Earth? Or Mars, Moon? We don't eat the same thing with Turians and Quarians. Without a proper life support whatever I choose sooner or later all organic life will be end for being trapped in the same system.

With this solutions of yours, you're wiping out of all the hope, future, evolving and the reason for being. And none of your offers are better for galaxy nor us. AND only thing you do is dancing around the words and pretending like a smart jackass. So, GET. THE. FUCK. OFF!!"

"Fuck off!"

Doodle by me.

I believe both I and my Shepard are express ourselves pretty good about the shitty logic of ME3 Ending. And if rumors are true and there was a FREE DLC which show us the "real glorious" ending then I salute you BioWare and THEN I will buy my own copy of the game. Because you will gain my respect and love again. But if not, if this is the best thing you can give us then... then there is no hope. I even lost my desire to buy and play SWTOR.

Then I saw this, from this angle I can say I'm glad to hear my money stays in my pocket. Plus, "Comments are closed." my ass.

Also Rose send this vid to me, I watched it when I finished the writing and he is talking about pretty same things as me, as any other ME fan. And as we know, great minds think alike.

Well, that was a hell of a... writing. I'm done I think. Now time to wait for summer and that so to say DLC. Also sorry for the grammar mistakes, so tried to check. Maybe later.


Del out.

ps. I wrote this few days ago then I decided to post here, too.

dı SW:tOR Beta Testing Advençır!

Del klavyeye saldırmış;

Oyunla ilgili en ama en kötü şeyleri söyleyerek başlamak istiyorum. Evet, o kadar rezil bir olay vardı ki gece SS almamıza rağmen PC bile kendisi bu rezilliğe dayanamadı ve SS'yi kocaman kara bir dikdörtgene çevirdi.


...


..


.


There was a player named "ju***nb***er" 
Akıl sağlınız için sansürledik, evet.


After that we were like;

Rose pizza kutularını toplamış;

Beta testing maili geldikten sonra hazır yanımda tatilde olan Del ile birlikte deliye döndük. O benden daha bir deliye döndü gerçi, ben onun kadar büyük bir heyecanla beklemiyordum oyunu. Hesaplar açıldı, şifreler hatırlandı ne bileyim, oyun indirildi patchler tamam, sadece serverların açılış saatini beklemek kaldı.


Açılır açılmaz da oyundaydık gerçi ama tüm serverlar doluydu! Amerika'da bir server'a girdik biz de.


İlk açtığımız karakter diyip Del'e bırakıyorum o açtı ilk karakteri çünkü =p


Hapşırık tıksırık salya sümük hasta Del;

Elbette ilk açtığımız karakter Twi'lek Jedi Consular oldu denemek amaçlı. Ben Togruta oynamayı çok istiyordum ama ırk olarak koymamışlardı. Öyle "oyun nası bişi acaba ki" denemek için mavi bir Twi'lek yarattım/tık (?), klasik. Oyuna başladık ama sonra kendimizi (missing scene hesabı) Rose için (benim de merak ettiğim) Sith Inquisitor açarken bulduk. Asaj'ın ırkından, unuttum adlarını şimdi (gah!). 


Rose o missing scene'i doldurmuş;

Ene ne güzelmiş, hobarey ortam süper, ehaha ne güzel gel yavrucum, barış huzur ortamı bir ortamdı Jedi ortamı. Herkes Jedi açmış ama galiba o kadar kalabalıktı ki! İlk yaptığımız şey oyunun ara yüzlerini deşmek oldu. Light side/Dark side barı var. Konuşmaları kendimiz seçebiliyoruz tepkimize göre (hafif mass effect tadında gidiyor bu konuşmalar, seçiyoruz, o o tadda başka bişi söylüyor). Konuşmaların hepsi seslendirilmiş. Daha önce WoW da oynadım, onda böyle bir şey yoktu ve çok can sıkıcı bulmuştum, hani, karakterim kendi cevaplarını versin çok istemiştim.


Neyse, onun dışında derin bir lag mevcuttu (herkesin Jedi'lara hücum ettiği için olduğunu sanıyorum). Karakterler aşırı ince ve uzundu. Göze batacak derecede hem de. Karakter yaratım ekranında uzun bir süre geçirmek de mümkündü tabi, oynaşacak çok şey vardı çünkü. Kamera kontrollerini zor buldum, mouse ve klavyeyi hareket etmek için kullandığımda malladı alet. Duvarlara girdim durdum. Umarım düzeltirler. Genel olarak kamera ve UI hakkında yeniliklere ihtiyaçları var. Ayrıca karakterin loot için ya da saldırmak için tıklayınca koşmaması da biraz sinir bozucu olmuş. Zaten kamera yüzünden hareket edemiyorum, bana kim nerden saldırmış bulana kadar ölüyorum.


Ölmek demişken; ölünce öldüğünüz yerden sizi kaldırması için bir droid çağırabiliyorsunuz. Her öldüğünüzde çağırma süreniz uzuyor. Veya en yakın medical center'da respawn olabiliyorsunuz. Droid  sizi canlandırınca bir süre görünmez olu-


Del medic droidin üstüne atlayıp havada asılı kalır;

Droiiiiiid!!! *-* 


Evet, bakalım karakter yaratımlarından biraz bıdırdayım ben de. Karakterinizin body type'ını yanı beden türünü seçebiliyorsunuz. Uzun ince, über ince, göbekli falan. Ama inceler aşırı ince oluyor ayrıca cidden karakterlerin bacak boyları rahatsız edecek derecede uzun. Benim lisede çizmeye çabaladığım devasa bacaklı anime kızlarına benziyorlar. Onun dışında, ten rengi, saç şekli/rengi, göz rengi, dövmeler, yaralar, dağlamalar (özellike Sith Inq.), makyaj, tentacle, spikes, horns, etc. Seçeneklerin sayısı ırklara/sınıflara göre değişebiliyor. Ben mesela, Twi'lekler için daha çok ten rengi seçeneği olsun isterdim açıkçası. (Rose: Herkes çok klasik karakterler yaratmış çok salak olmuş)


Sonraaaaaa... Rose'unda dediği gibi dialoglarını seçebilmek ve onları karakterinin ağzından duyabilmek çok keyif vericiydi. Seslendirmeler çok iyiydi. Seçtiğiniz class'a göre size özel questler var, doğal olarak ama aynı zamanda size özel "dungeon" mantığı da var (Rose: Story Quest olarak geçiyor ve tepeside "Owner: [Insert Character Name Here]" şeklinde bir yazı çıkıyor ve sadece o hikayeye ait class'lar orada bulunabiliyor).


Rose klavyeyi ele geçirir;

Niye parantezle boğuştuysam?


Sith Inq. çok eğlenceli bir karakter olmuş. Genel olarak Sith ortamını sevdik biz zaten. Hatta öyle ki, Jedi ile bir 10 dakika oynadık ama gecenin devamında saatler boyu Sith görevlerini yaptık. Özellikle havaya uygun questler vardı (gidip birilerine işkence falan ettik, çok eğlenceliydi). Size seçim şansı veren questler falan vardı, isterseniz diğer hikaye karakterlerinden birini gammazlayabildiğiniz vs. İlerde ne gibi bir etkisi olacak emin değilim ama bunları seçebilmek bile çok güzel ve büyük bir yenilik. (Tamam şimdi "Blahblah oyununda da var! diye atlarsanız diye; 3-5 tane MMO oynamışlığım var, ama hepsini oynamadım, ama oynadığım en eğlenceli MMO şu an SW:tOR çünkü yaratık farmlamak, Dungeon farmlamak, Raid farmlamak, PVP seven biri değilim. Level 15 karakterlerle bir hafta boyunca level kaygısı olmadan RP yapmış insanım ben. - Del ordan "Ben de! Ben de! Ben de! Ben de! Ben de!" diye el sallıyor- Bu Roleplay duygusunu çok güzel vermiş SW:tOR. Questler bitince bilemem tabi).


Özellikle Lightside pointlerle doldurabilecek bir Sith karakter ya da dark side pointler doldurabilecek bir Jedi karakter, bunların yanı sıra jedi ve sith olmayan smuggler, bounty hunter gibi karakterler, bütün bunların farklı cevaplarla harmanlanacak farklı seçimler yapılmış karakterler açmak falan derken.... WoW'da cookie cut birbirinin aynısı, aynı questler vs ile can sıkan bir hale gelen alt açma olayı apayrı bir boyuta çıkıyor SW:tOR'da.


Can sıkıntısından Robin Hood temalı smuggler açasım var hatta. Emin değilim var mı ama olabilitesi var bence.


Del "Play ALL the Characters!!" modunda (if you understand this, you're awe-- I mean, you're a 9gagger and still awesome) yazar;

SMUGGLEEEEERS!!!! Ben kesin Jedi Consular ya da Sith Inq. (kısaltıyorum çünkü uzununu hatırlayamıyorum) oynarım falan diye düşünüyordum ama gecenin bir vakti artık hem uykum geldi hem Rose bi' ara ortadan kayboldu (Rose: Sevdiceğimle konuşuyodum >.< ), Cücük'de garip garip bana bakarken bari bir smuggler deneyim dedim ve... ve... böyle, güneşi gördüm, kalpler fışkırdı, gök kuşakları kustum, falan. 


Just 3 words, my fellow friends, "Take Cover" Skill.


OMG! I'm coming for you Han! *runs around the room and takes cover and act like shooting things*


Piçuv, piçuv piçuv!!




(Rose: Tamam çok eğlenmiş, server'lar açılsın ben de bakiyim.)




Next Issue (Niye İngilizce yazıyorsam -Del): Smuggler (for Rose), Bounty Hunter, Jedi Knight, Sith Warrior, etc.




Oh, yes. When we are not in the kitchen we're doing this stuff.

KOGing

DELing;

Rose ile ben düşündük taşındık, KOG'un cümle dağarcığına yeni bir şeyler ekleyelim dedik. Ancak KOG o kadar inatçı ki bir türlü öğrenmek istemiyor yeni şeyler, bir kâbustur tutturmuş. Aranızda böyle kendine güvenen dişil ve eril yiğitler mevcut ise bir de onlar şanslarını denesin dedik. Belki siz birkaç yeni cümle öğretmeyi başarırsınız*.

*Yaratıcı arkadaşlar burda halka seslenmektedir ve demektirlerdir ki KOG'a yeni mottolar önerebilecek cengaverler mevcut mudur?


ROSEing
Biraz değişim ve ekleme çıkarmalarla, K.O.G.'un çok da fazla sevilebilen biri haline dönüşebileceği potansiyeli olduğunu düşünüyorum. Hadi bakalım, pambık eller klavyeye. Go go go!

Soapy Water Captain

Lavabo tıkanmış da... tutamadım kendimi. KEK.

"Anyone knows a good plumber?...
or a soapy water captain?"

Doğum Günü Kedisi!

Bugün 1 Haziran efem, kızıl pisimizin doğum günü. Aslında böyle bir şeyler yapmaya pek vaktim yoktu ama birden fark ettim ki, bir dosyayı ancak 9 dakikada kaydeden Photoshop'a boş boş bakarken fark ettim aslında, çayım var, çişim yok, e 9 dakikam var lem daha olsun?! Kendisi sushi kursuna mı bir şeyine bişi bişilerine felan fişmekanına mı ne gitmiş öyle bir şeyler. Twitter'a bile bakamıyorum ki doğu düzgün -_-"

Neyse, hemencecik hızlı bir çiziktirme, scanner ve o sırada kendine gelen Photoshop'un iş birliği ile bunu yapmış bulundum. Gerçi kâğıt kötüymüş biraz ama maksat gülümsetecek eğlencelik bir şeyler olsun, kızıl kedinin doğum günü kutlu olsuuun~!

Neysem, 2 gündür uykusuz ve koca bir aydır meşgul olan Del, blackout geçirmeden önce işine geri döner, esenlikler diler efem.

Not: Blog'un da 1. yaşı yaklaşıyor, amanın.

Not2: Ühü, ne zamanlardır yüz vermiyorum diye blog uyuzluk çıkarıo :'<

GGJ'deyiz!

Uykuluyken bu kadar oluyo anca =p

Panda Roma'da!

31 Aralık 2010 - 9 Ocak 2011 Arası Roma'da başlayacak ve Marsilya'da bitecek bir Roma gezisine çıkıyorum!

Gezeceğimiz yerler arasında Floransa da var (kocaman Di Firenze yazıyordu haritada. AC sevenlere selam olsun!)

Resimde gladyatör ben ce savaşmak zorunda bırakıldığım Cücük kaplanını görüyorsunuz 8D

Heyecanla bekleyin!

Panda Rose Entelmiş ki! dı Bale Advençır!

Rose parmak ucunda yükselip içeri girmiş;

Geçen hafta Haşimişcan Kültür Merkezi'nde "7 Kadın" adında bir oyuna gittik. Oyunda bizim alt komşumuz İdil klarnet çalıyordu çünkü (Kendisi konservatuarda şimdi. öyle diyeyim). Orda afiş gördük "Anna Karenina" diye, baleymiş, galasına bilet aldık. Bu gece de toparlanıp gittik izlemeye.

Kostümler, dekor, ışık harikaydı. Yanımızda İdil, orkestranın o kadar da iyi çalamadığını söyledi, o söylediyse vardır bir bildiği. Balerin ve baletler arada sırada ritim kaçırdılar, senkronize olamadılar. İlk perde aşırı uzundu. 2. ve 3. perde nispeten daha kısa ve hareketliydi. Dolayısıyla hiç dikkatimi kaybetmeden izleyebildim.

Sonuç olarak izlenebilir bir bale "Anna Karenina". Ben hikayeyi bilmiyordum, öğrenmiş oldum. Verdiği mesaj uyuz biraz =p "Kadınlar bakın, aşık olduğunuz adam için evliliğinizi bozarsanız sonunda intihar edecek kadar acı çekersiniz" temalı. Döneme bakınca anlaşılıyor zaten. Neyse.

Çıkışta yiyecek masaları ve içecek büfesi gördük. Sonra hatırladık ki gala bu! Önce tabaklardan birine, sonra büfeye yapıştık tabi. Biletler hem ucuz hem de alkollü içecek ve atıştırmalık veriyorlar 8D Babamla beraber tüm galalara gitme kararı aldık xD Ama bi dahaki sefere tabağa el koyucam, böylelikle gidip doldurtabilicem! Yaşasın yemek yemek!

Bir de, kocaman salondu bu, arada tuvalete gitmek istedik ama deli kuyruk vardı (klasik). Biz mini çakallar tiyatro kısmına inip oranın tuvaletine gittik rahat rahat. Kimsecikler yoktu, hihihi! 8D

 Bu macera da öyle geçti. Sahnede bir ara K.O.G.'u görür gibi oldum ama... K.O.G.'un balede işi ne? O.o;

Hmmm... Hot coffee time...

Rose kahvesini üfleye üfleye içiyormuş;

Bodrum'da Del ile beraber kalırken, her şeyimizi kupalardan içiyorduk. Su, kola, çay, kahve, ne geçerse elimize. Benim çok sevdiğim bir tane vardı. Hiçbir süper özelliği yok, sadece üstünde çok şapşal bir çizim var ve "Hmmm... hot coffee time" yazıyor. Ama niyeyse çok seviyordum o kupayı. Hep onu kullandım. Bir gü kırılırsa üzülürüm, hassas dönemimdeysem oturur ağlarım bile =(

Aşağıdaki çizimde, benim anımsadığım kadarıyla bir çizimini görüyorsunuz kupanın üstündeki şeyin. Del o an çekemeyecek gibiydi kupanın fotoğrafını ben de çizdim.

Ama sonra çektik! Bakalım ne kadar tutturmuşum =D

Eh, azıcık ucundan tutmuş =D

Öyle işte.

Yağmurlu ve soğuk bir kış gecesinde ihtiyacım olan yegane şeyler; dostum, sevgilim, sıcak kahve ve radyoda jazz.

Del kahvesini bitirmiş radyoya parça seçiyormuş;

Hmmm... Hot coffee time. Baby, it's cold outside...

Bir Halloween Macerası!

Del geçmiş 31 Ekim macerası için kolları sıvamış;

Evet, biliyorsunuz ben Sandık Dergi'de yazıp çiziyorum. Zaman zaman da oraya yazacaklarımla buraya yazacaklarım aynı ayarda oluyor ve dolayısıyla dergiye yazdıklarımı aynen buraya koyuyorum. İşte buyurun bir yenisi daha, Sandık Dergi'nin 5. sayısından;

Ya Şeker Ya Şaka!

(Trick o' Treat!)

Genellikle Amerikan filmlerinden bildiğimiz bu replik, sizin de gözünüzün önünde balkabaklarının, ağaçlara atılmış tuvalet kâğıtlarının, kapıları ve camları sıvayan çiğ yumurtaların ve birbirinden farklı, korkunç kostümleriyle kapı kapı dolaşan çocukların belirmesine neden oldu mu? Çoğumuz küçükken o filmlere, kostümlere, şekerlere bakıp iç geçirmiş; "Neden biz de Cadılar Bayramını kutlamıyoruz?" diye hayıflanmışızdır. Nasıl kutlayacaktık zaten? Bir biz biliyorduk ne olduğunu, büyüklerin haberi yoktu!

Ben küçükken, bazen oturur düşünürdüm, bizim Şeker Bayramı'nı Cadılar Bayramına benzetmeye çalışırdım ama pek başarılı olamadım açıkçası. Yaşlı akrabaları ziyarette ve kendinizi yabancı hissettiğiniz bir evde, ıkına sıkıla put gibi oturmak, size ikram edilen şekeri, çikolatayı alsam mı, almasam mı? diye anne-babaya göz ucuyla izin veriyor mu? diye bakmak ve bunun gibi başka durumlar ne yazık ki o filmlerde gördüğümüz kadar zevk vermiyordu. Eh, yıllar geçti biz hayıflandık, sonra büyüdük, sonra bir baktık ki "Halloween" modası çıktı memlekette. İnsanlar kostümler giyip partilere koştu, barlar müşteri çekebilmek için özel programlar falan düzenlemeye başladı. Vakti zamanında İzmir'de doğru hatırlıyorsam bir oyunun bitiminde gitmiştik. Alelacele olduğu için kostüm hazırlayamamıştık. En azından o zamanlar dolabımdakilere bakıp "A-ha!" nidası atmamı sağlayacak süper gücümle (aslından güçlerimden biriyle) henüz tanışmamıştım. Kot pantolon, t-shirt, gömlek gibi sıradan şeyler vardı üzerimde ama yine de ayakkabılarım beni kurtarıyordu. Kırmızı bir çift yıpranmış spor ayakkabıyla dolanıyordum etrafta. Eh, Kansas'da bir çiftlikte işe güce koşturmak kolay mı? Elbette biraz yıprandılar.

Sonraki yıllarda bu Cadılar Bayramı Partileri'ne Bodrum'da olduğum için pek hatta hiç katılamadım. Ta ki, geçen seneye kadar, kuzenlerimden en büyüğü 31 Ekim'de evlenmeye kalkınca bize Ankara yolu, bana da çok sevdiğim arkadaşım Işın ile Cadılar Bayramı'nı geçirme fırsatı doğdu. Vakit az, kostüm yok, para desen o da yok gibi bir şey. Eller kollar sıvandı, dolabın kapakları açıldı, annenin gardırobunun kapakları açıldı. İki oda arasında gelip gidiyorum, annem bana kızıyor; "Vermem hiçbir şey" diyor. Onu kurcala, bunu şuna uydur, et derken üç adet Steampunk kostümü hazırladım. Derhal fotoğraflar çekildi, arkadaşlara yollandı ve oy çokluğuyla "Steampunk Aviator" kostümü, o sene ki partiye gitmeye hak kazandı.

Ankara'ya gitme vakti gelene kadar, ben saatçiden aldığım çarklardan broş, babamın bulduğu deriler ve kaynakçı gözlüğüyle de, baba-kız güçlerimizi birleştirince şahane bir "air googles" yaptık. Amma velâkin sanırım ben onu İstanbul'da iş-güç-eğitim tarzı mevzulardan kaldığım bir dönemde kaybettim. Zira yanımda getirdiğim hiçbir koliden, valizden çıkmadı. Umarım onu bulabilirim, ilklere daha iyi sahip çıkılmalı!

Gelelim partimize, parti pek iyi sayılmazdı ama benim kostümle ve günlerce planlayarak gittiğim ilk "Cadılar Bayramı"ydı ve elbette özeldi. Sevgili fıstığım Işın, kendi favori çizgi roman karakterine bürünmüş, siyahlar ve kırmızılar içinde bir Harley Quinn olarak yanımda duruyordu. Onun, o halini görünce Ivy olmayı çok istedim ama eldeki malzemeyle bu biraz zordu. İlerleyen saatlerde çok başarılı bir Pippi kostümü gördüm, çocukluğuma dönüp, geri gelirken Astrid Lindgren'e saygı duydum. Kostümün sahibesi de Pippi olduğunun anlaşılmasına pek sevinmişti. Onun dışında Zombie hatunlar, korsanlar, bir adet Gambit... Başka da kimsenin kostümü hatırlamıyorum ama cadılar, melekler, şeytanlar falan vardı ortalıkta gezinen. O partiden sonra ben İstanbul'a geçtim ve Mart'a kadar orada kaldım. Bir ara CNBC-e ve Adidas'ın düzenlediği "Star Wars Force Gatherin Party" kendimi Star Wars RP'si için yarattığım karakterim Cara'ya dönüşmek için bana bir fırsat vermiş oldu. Fan yapımı bir mevzu olsa da, "Shadow Jedi" olayı benim fazlasıyla kafama yatmıştı ve Cara'da elbette bir Shadow Jedi idi ama bu Star Wars raconuna pek fazla girmeyeceğim. Zira konuyla tek alakası benim kendime ciddi ciddi "Geek" gözüyle bakmama sebep olan şey, yani kostüm ve ıvır zıvır kullanarak yaptığımız Lightsaber (bakınız aşağıdaki fotoğraf);

Kafanın gereğinden fazla çalışması + Star Wars'a o fazla çalışan kafayı takmış olmak

+ çer çöp ve kırtasiyelik ıvır zıvır + ortaokuldan kalma fizik, liseden kalma devre kurma falan fişmekan bilgisi

+ iyi bir arkadaş

=

Bir önceki yazımda Barbaros'a sürüklediğim Özgür beyefendisi de yardım etti,

kendisine tekrar teşekkürler.

O gece, Rose adındaki cici bir arkadaşım sayesinde bir Jedi Master ile tanıştım, hatta Padawan örgülerimizi kesip bizi Jedi Knight yaptı. Kendisi tapınaktan vakit buldukça Pijama diye bir grupta Can adıyla gitar çalıyor, şarkı söylüyor, zıplıyor.

Tamam, Star Wars konusunu kapatıyorum, konu daha fazla dağılmadan Ankara'daki partiden sonra kutladığım ilk Cadılar Bayramı'na dönüyorum. Aradan geçen aylarda, bu Ekim ayının üçüncü haftasında ortaya çıkacak süper gücüm kuluçka dönemine yatmıştı. Bodrum'a geri dönmüş ve iş bulmuştum. Bazı nedenlerden ötürü bir süre buralarda olmam gerekiyordu. Daha önceden arkadaşlık ve ablalık ettiğim kızlarımı ve başka çocuklarla vakit geçirmeyi özlemiştim. Bende; "Yine kendime küçük bir grup bulayım, onları sinemaya falan götüreyim", diye düşünürken kendi kendime dedim ki; "Neden bunu Cadılar Bayramı'nda yapmayayım?" "Neden kostüm giymesinler?" "Şeker de yiyebilirler veya çikolata, ya da abur cubur." "Sinema-Öğle Yemeği-Lunapark, kulağa çok hoş gelmiyor mu?" "Bunlara hediyeler de hazırlarım ben!" "Ne yapsam acaba?"

İşte bu son soru, kuluçkaya yatmış süper gücümün rengârenk radyoaktif bir ışıkla parlamasına neden oldu. Sonra da, tuvalet kâğıtlarının bitmiş ruloları, korsanların hazine sandıklarına; gazoz kapakları, Cadılar Bayramı Paraları'na döndü. Aşağıda annem kapakların içini doldurmuş, ben dışlarını boyuyorum, babam da içeride diğer setlerin kesimiyle uğraşıyor. Ailece seferber olduk.

Dikkatli bakarsanız tuvalet kâğıdından sandıkları, Kedi ve Hortlak parasını, hatta vampirlerden sakınmak için yanımıza aldığımız sarımsağı bile görebilirsiniz.

Peçetelerden hortlak yaptım ama o sayılmaz, o zaten olan bir şeydi. Balkabağı isimlikler; içi şekerleme, çikolata, yumuşak şekerler ve türlü sürprizlerle dolu çantalar, vampirlere karşı iliştirilmiş sarımsaklar (Vampirsavar Seri No. 31.112.010). Hepsi de koltukta yerlerini almış, gitme vaktinin gelmesini bekliyorlar.

Hediye paketlerimiz! Hortlaklardan biri sarımsakla muhabbete bile girmiş!

O pazar sabahının erken saatlerinde bizim evi bir telaş aldı. Gelecek kızlardan birinin kostümü yoktu ve ben koca bir haftayı ona nasıl bir kostüm bulacağımı düşünerek geçirmiştim. Dolabımı kurcalamaya başladım, derken böyle Nepal-Hindistan işi, o taraflardan gelmiş ya da geldiğini iddia eden bir bluz buldum. Bana dar geldiği için giyemiyordum. "Bundan elbise olur mu acaba?" diye düşünürken, ortaokuldayken giydiğim bir pantolonun kemer gibi bağlanan püsküllü deri bir cebi vardı, çanta gibi, onu buldum oradan gözlerim takılarıma ilişti ve artık gelecek olan küçük kızın ne olacağını bulmuştum, Kızılderili! Bu sırada Gülümser, yani küçük Kızılderilimiz, eve gelen ilk çocuk olma şerefine erişti. Kendisi çoğunluk gibi bir ortaokul öğrencisiydi, ben onu giydirirken babam hemen gidip ev sahibinin kümesinden tavukların ve tavukgillerin düşürdüğü tüyleri toplayıp geldi. Beline deri püsküllü cebimsi çantayı, boynuna tüylü bir kolyeyi kafasına da örgü bir kravatı bağlayıp, onun düğüm yerlerine ve kızın iki yana örülmüş örgülerine, kahveli beyazlı tüyleri takıştırınca oldukça şirin hafif soluk benizli bir Kızılderili elde etmiş olduk. Tek kusurumun heyecandan kızın yüzünü boyamayı unutmuş olmam olduğunu sanıyorum.

Dolaplarını kurcaladığım ve kurcalayamadığım bize yakın oturan ilk grup yavaş yavaş eve doluşurken öğrendik ki, Gülümser'in bir ablası varmış 12-13 yaşlarında. O da gelmeyi çok istemiş ama anneleri bu eğlencenin sadece küçükler için olduğunu sanınca o evde kalmış. Olur mu öyle şey? Hemen gidildi, Asuman evinden alınıp bize getirildi. Başladım kızı gözlerimle ölçüp biçmeye, bir yandan da giyinmeye çalışıyorum. Birkaç eski elbise denettim kıza, olmadı hiçbiri, küçük geldi. Fikirlerim tükenme aşamasında derken annem, "Cadı olsun?" dedi ve dolapta siyah ne var ne yok hepsi etrafa saçıldı. Siret Bey'e (kendileri babam olur) hemen görev verildi, "tez vakitte kalan siyah kartonlarla bir cadı şapkası hazırlayınız..!" Mezuralarla baş ölçüsü alındı, renkli çoraplar arandı, pelerinler, cüppeler diye dört dönerken bir de Cadımız oldu. Evdeki diğer küçük misafirlerimiz ise iki sene arayla aynı gün biri sabah, diğeri akşam iki de doğmuş, iki kardeşti. Hilal ve ağabeyi Can'ın kostümlerini onların dolaplarını kurcalayarak beraber hazırlamıştık. Hilal'in folklor kıyafetini devşirip, bir silahşöre benzetmiştik, bize gelince de beline tahta bir kılıç bağladık. Can ise kovboy olacaktı ama bize geldiğinde kostümünün aksesuarları yoktu, vazgeçmişti kostüm giymekten. Oysa ben ona daha Şerif Yıldızı yapacaktım. Olan biten her şey onlar içindi ve hepsi nasıl istiyorlarsa öyle gelmekte özgürdüler ve ısrar etmedik sonuç olarak (sonradan Can'ın insan kostümü giydiği iddia edildi).

Baktık hazırız, paketlerimiz de hazır hemen arabaya doluştuk, gittik diğer çocuklarla buluştuk. Son dakika pürüzleri nedeniyle biraz geç kalınca, bazı ufaklıklar mızmızlanmışlardı ama sanıyorum bunu iyi bir şekilde telafi ettik. Oturduğumuz yerde herkese paketlerini dağıttık, sonra yemek söyledik ki, karınları doysun çok şeker yemesinler, çürümesin dişleri ağrımasın karınları.

"Hmm… ne var orada öyle?"

Şeker! Çikolata! Oyuncak! Daha çok sürpriz!

Tüm bu abur cubur ve yemek merasiminden sonra, çocuklardan ikisi, iki genç kız yani Cadı ve Vampir bir korku filmine gitmek istediler biz de onları yolladık. Ben de geriye kalanları 3D bir animasyona götürdüm. Caretta Sam'in Maceraları ve beyaz perdenin büyüsüyle saat geç olma yolunda ilerledi, ilerledi ve bir bir evlere dönüş vakti geldi, bugün de böyle bitti. Biz de gördük ki olay Halloween, Samhain ya da Cadılar Bayramı'nda değil; olay hepsinin bir araya gelip eğlenebileceği, kostüm ve çeşitli hediyelerle yaratıcıklarını geliştirmeleri. Hepsi gelecek sene kutlanacak Cadılar Bayramı'nı dört gözle bekliyor şimdi ve kostümlerini bu sefer kendileri hazırlamak için can atıyorlar.

Başka bir konu, ben 23 Nisan'ı kutlamak zorunda bırakıldığım yıllar boyunca 23 Nisan'dan nefret ettim çünkü bizler "23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı"nı kutlamıyorduk. Bizler güneşin altında ayakta dikilmek suretiyle göremediğimiz gösterileri izliyormuş numarası yapıyor ya da "Beden eğitiminden kalırsınız o zaman!" diyen okul yönetimi için garip danslar ve saçma giysilerle provalar yapmaya zorlanıyorduk. Küçükken 23 Nisan'a "Çocuk Katliam Bayramı" derdik elbette çocukken "katliam" sözcüğünün ne kadar ağır bir sözcük olduğunun farkında değildik ama yine de bu o gösterilere gitmek zorunda kalmaktan, o uygun adım marşlardan, öğretmenlerimizin bağırıp çağırmalarından ne kadar hoşlandığımıza tercüman oluyordu. Eğer Atamızın bize verdiği bayramı "Çocuk" olarak kutlayabilseydik sanırım o günün anlam ve önemini daha iyi kavrardık. En azından ben kendi adıma, kavrardım.

Eh, hal böyleyken, biz de bayramlar seyranlar böyle kutlanırken, "elin gâvurunun bayramı"nın bu kadar çekici gelmesi oldukça doğal.

Hmm… Umarım dişleri hâlâ sağlamdır.

Sitimpank Broş Advençırı!

Rose bol bol gülmüş;

Geçen gün kahvemi içip resim karalarken Del'e telefon ettim. Kendisinden photoshop için Brush istedim ve aşağıdaki konuşma gelişti.

Meğer benim, kendisine yaptığı dişlilerden oluşma Steampunk Broş'u istediğimi samış, gitmiş takı kutusunu deşmiş bulmuş, kargolayacakmış! Artık kapıya gelen kargo elemanına bön bön bakardım. Sora paketi açar WTF geçirirdim xDDD

Ama bir tek bu değil, o gün ne kadar konu konuştuysak hepsinde bir "Ne dedin? Yoğurt mu? Hindi mi yemişler? Dudağından mı öpmüş?!" havası vardı. Bir türlü anlaşamadık ve bol bol güldük.

Bu da böyle bir şey işte 8D

Del;

XD

Kataklizm! Bir Hayalkırıklığı Advençırı ve D&R'ın Yüz Karalığı!

Rose önce hayal kırıklığı sonra büyük bir sevinç ve eğlence ile yazmış, şikayet etmiş!

Bugün saat 00.00'dan itibaren WoW: Cataclysm pek çok yerde satışa sunuldu. İstanbul'daki pek çok arkadaş da CE'lerine kavuşmuş, mutlu mutlu resim ve screenshot paylaşıyorlardı. Sinir olup erkenden uyudum dün. (Erkenden kastım da 1 miydi neydi).

Sabah erken kalkıp çıktı vırt zırt işlerimi halledip alışveriş merkezine dayandım. Antalya burası, CE gelirse az gelir, ilk girip almalıyım diye bekliyorum açılsın diye alışveriş merkezi. Sonra insanlar geldi bir sürü daha, bir kaçının suratından ve muhabbetinden belliydi WoW almaya geldikleri. Alışveriş merkezi açılır açılmaz 4 kişi D&R'a koşmaya başladık. Koştuk, merdivenleri çıktık, öbür uca koştuk ve kapıdan içeri paldır küldür girip oyun reyonuna gittik.

Cataclysm yoktu.

Sorduğumuzda daha gelmediğini, muhtemelen akşama doğru geleceğini söylediler. CE içinse, gelip gelmeyeceği belli bile değildi. (etiler ve kanyon'da -10 idi Ce sayısı, çok eğlendim görünce!!) Telefon numaramı bıraktım, Starbucks'a yollandım.

Migros'daki Starbucks'ın orayla sorumlu çalışanı (bilemedim ne deniyor... müdür falan? ama servis ve kahve de yapıyor ama diğerlerinden daha üst, o belli) ile bayağı bir muhabbetimiz var. "Nereye gittin koşa koşa, girişte gördüm seni, bak sen geleceksin diye yeni makineleri kurduk!" diye takıldı bana. Kahvemi aldım, bir şeyler çiziktirdim. Sonra bana French Press ile kahve yapmayı öğretti, beraber French Press'de yapılmış Kenya karışım kahve içip limonlu cheesecake yedik (o insanlarla arkadaş olmanın en tatlı kısımlarından biri, sıcak sohbetler ve ikram kahve/kekler).

Günün özeti, Antalya D&R belki de D&R'ların yüz karası.

Ve de Starbucks FTW!

Bu da Sad Panda. Bunun Stickerını yapmayı planlıyorum xD

Hep K.O.G.'un yüzünden!! T.T

Fakat şöyle bir şey var ki, Can dostum Gabe ile konuştum. Bana İngiltere'den getireceğini söyledi. Ayın 11'i gibi onun eline ulaşacak ve şanslı isem, yılbaşı armağanım olacak Cata CE =) Planların suya düştü Emo Maskot kuzum!